günlerdir düşün düşün, bişey çıkmadı benden. yıllardır neden başarısız be kuzum ? neden tüm ülkeler bizim tepemize binmeye çalışıyorlar, petrol varmış amerika gelirmiş, bor varmış israil istermiş, yunanistan için izmir; ağzının sularını silecek biri gerekli, sonra ermenistan orayı istiyor, fransa da gelse ne iyi olur. sevr antlaşması için ellerinden geleni yapan bu ülkeler hayatımızın içine girdiler.neden ?
bu girişi yaptıktan sonra ve bu tecavüzü de iliklerimizde hissederken, amerikanın neden bu denli kuyruğu dik tutmaya çalışıtığını düşünüyorum.
amerikanın başına gelen tüm elemanlar acaba bu istekle mi başkan oluyorlar ? acaba tüm başkanlar o sisteme neden uymak zorundalar ? yönetim de gerçekte kim var ? başkan mı, senato mu, parlementodaki gruplar mı, yoksa amerikan halk mı? e kim kaldı ?
ya bunlar değilse ?
işte bunu düşünmek istiyorum. ve düşüncelerimi bu konuda sabitleyerek cevap arıyorum.
"yok kardeşim ben evde oturucam, orta doğudan da çekilicem, oynamıcam ki zaten , bak ne güzel bir de sekreterim var, daha ne isterim ki ben"
neden söylemiyorlar bu sözcükleri de, bu denli zor bir görevi - dünyanın paşası olmayı - deniyorlar ve hiç bitmeyen bir istekle buna destek olmayı düşünüyorlar ? sizce halklarını çok mu seviyorlar, belki de dünyada ki en halkçı topluluk amerikan yönetimidir ? ne yüce bir amaç aslında (!)
keşke....
bence diyerek söze başıyorum;
amerika öyle günahlar işledi ki ellerinden ne geliyorsa bu günahı işlemeye devam etmek zorundalar, pişman olmaya hakları olmadan devam etmeliler, tüm güçleriyle devam etmeliler, ırak mı ? yetmez iran da. pakistan mı? yoksa türkiye mi ama dur sırayla, suriye, tüm orta doğu, gücünü yığmalı, yıkmalı da...
neden mi
devam ediyorum...
tüm kaynakları ellerine almalılar, karşısındakinin -düşmanının- kim olduğunu bilmeden ama sadece karşısındakini düşman bilerek, "bizden olmayan her fert karşıdakilerdendir" diyerek, gerekirse " herşeyi onlar için yapıyorum" dediği halkını karşılarına alarak devam etmelilerdir...
sonuç;
çünkü ellerindeki güçle vedalaştıkları zaman onları yargılayacak hesap sorabilecek kimse kalmamalı bu dünyada, türkiye gibi olmamalılar, eğer amaçlarından vazgeçecek olurlarsa ve sıradan bir ülke olmayı başardıkları zaman, üstlerine çullanabilcek kimse kalmamalıdır.
biraz pişmanlık var, biraz da korku ama bunları hissettiklerinde ise o melankoliden uyanıp uyanıp, daha da şiddetlenmedirler, olanları unutmak ve unutturmak için...
işte bu yüzden ellerindeki tüm güçle devam etmeliler...
yoksa bize yapılagelen gibi tarihin acısını çıkartmak , ezilmiş tüm halklar için daha kolaydır...
show must go on ? ha ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder